Overwhelmed en even niet zo mindful

Zondag kwamen we terug van vakantie. Ik vond het heerlijk om weer thuis te zijn. Maar ik was ook kapot. We waren in twee weken van Amsterdam naar Parijs gefietst. Onderweg bezochten we vrienden en kampeerden we in het wild.

We stelden ons vooraf voor hoe we mindful door het landschap gleden en het zou voelen als één grote meditatie. Klopte die voorstelling een beetje met de werkelijkheid? Deels. 

Ik genoot van de mooie landschappen onderweg, de ontmoetingen met vrienden en het avontuur van ‘s avonds een plekje vinden in het bos om onze tent op te zetten. Ultiem vrij.

Maar het continu onderweg zijn was ook vermoeiend! Wanneer we na een dag fietsen aankwamen bij vrienden thuis, die we soms al jaren niet hadden gezien, wilden we natuurlijk bijkletsen en er een gezellige tijd van maken. En het wildkamperen was een vak apart: supermarkt vinden, een plek zoeken om water bij te vullen, beschut plekje zoeken, koken, tent opzetten, en de volgende dag vroeg weer inpakken en vertrekken. We hadden van tevoren bewust lekker weinig gepland, dus elke dag was het weer uitvogelen welke route we gingen nemen.

Aan echt mediteren kwam ik nauwelijks toe. Ik liet het versloffen met het idee dat het fietsen op zich toch ook al meditatief is.

Als ik erop terugkijk, zie ik heel duidelijk de tegenstelling in mij. Aan de ene kant wil ik me volop in het avontuur storten, lekker plannen en regelen en genieten van de gezelligheid van mensen om me heen. Aan de andere kant heb ik behoefte aan rust en ruimte om dingen te verwerken en bij te komen.

Je kan wel raden welke kant het won deze vakantie!

Het was best wel een rollercoaster, en mijn behoefte aan rust en ruimte voor mezelf werd even verwaarloosd. Ik had dit avontuur absoluut niet willen missen, maar toen ik terugkwam was ik behoorlijk overwhelmed. Werk weer oppakken viel me zwaar en ik was ontzettend moe.

En dat hoort er soms gewoon bij. 

Maar ik vond het moeilijk te accepteren. Ik had een verwachting in mijn hoofd dat ik in september met frisse energie vol vooruit kon. Zondagnacht lag ik in bed te piekeren over alles wat moest gebeuren en of ik het allemaal wel aankan. Ik begon aan mezelf te twijfelen. Oude denkpatronen van ‘niet goed genoeg zijn’ doken de kop op.

Maandag baalde ik enorm van mezelf en gaf ik mezelf op m’n kop over hoe ik het aanpakte. Gedurende de dag begon ik langzaam de ironie te beseffen. In mijn cursussen en meditaties maak ik mensen ervan bewust om gevoelens toe te laten en dat het oké is om je soms even niet zo goed te voelen. Maar ik wilde me niet zo voelen. 🫣

‘Ja het is oké om je soms niet goed te voelen, maar dit wat ik nu voel, dat is toch echt niet oké en komt nu niet goed uit’. 😝 Ik moest een beetje om mezelf lachen. Ik kon al iets meer ontspannen en voelde wat meer ruimte.

Maandagavond schreef ik op post-its al mijn zorgen en vragen die er speelden. Ik bracht ze van de donkere achterkamertjes van mijn geest in het licht. Daarna deed ik een meditatie van ruim een uur. Ik stond mezelf toe te voelen wat er te voelen is. Ik kreeg inzichten over hoe ik anders kan kijken naar de uitdaging die voor me ligt.

De moeilijke momenten zijn altijd weer een vruchtbare voedingsbodem. Ze helpen me om weer te beseffen hoe belangrijk mindfulness en spirituele verbondenheid is.

‘The wound is where the light comes in’

Om het licht te kunnen toelaten op moeilijke momenten, zijn er allerlei tools die behulpzaam zijn. Het voelt soms als ‘jezelf aan je eigen haren uit de modder trekken’. 😅

De afgelopen 6 jaar stonden voor mij in het teken van het ontdekken en doorgeven van die tools. Mijn favoriete manier om die tools met je te delen is: geleide meditaties. Inmiddels heb ik ruim 500 meditaties opgenomen. Elke meditatie helpt je een stukje op weg naar meer lichtheid in je leven.

En er is nu een nieuwe manier waarop je al mijn meditaties kunt beluisteren. Namelijk: de Mindful Minuut meditatie-app. 🧘 Probeer ‘m zelf en ontdek jouw nieuwe favoriete meditatie.